Bugün Telekominikasyon İletişim Başkanlığı sansür listesi yayınlamış. Porno camiasını iyi bilen bu abilerimiz, adult forumlarda, itiraf sitelerinde falan takılıyorlar sanıyorum. Liste şu şekilde:
31, Adrianne, Animal, Hayvan, Baldiz, Beat, Buyutucu, Ciplak, Citir, Escort, Etek, Fire, Girl (İngilizce'de 'kız' demek, Ateşli, Frikik, Free, Gey, Gay, Gizli, Got (ingilizce ‘get’ fiilinin geçmiş zaman ya da geçişli hali), Hatun, Haydar, Hikaye, Homemade (ev yapımı demek), Hot (İngilizce’de ‘sıcak’ anlamında geliyor), İtiraf, Liseli, Nefes, Nubile (?), Partner, Pic (İngilizce'de 'picture'ın (resim, fotoğraf) kısaltmasi), Sarisin, Sicak, Sisman, Teen (İngilizce'de 13-19 yaş grubunda genç), Yasak, Yerli, Yetiskin, Xn, XX...
Milletin pipisinin derdine düşmüşler anlayacağınız. Bazıları gülünç derecede saçma resmen. Gerçi hepsi saçma da neyse.
Etek: Ne alaka abi? Arkadaşım etek giydiği bi fotoğrafını koyduğunda "haa güzel etekmiş" diyemeyecekmiyim şimdi ben. Tamam pornocu olduğunuz ve kendinizi günde 10 defa asılmaktan kurtarmak için pornoyu engellediniz. Eteğe bakıp falan da mı azarsınız siz yobazlar?
Haydar: Haydar ne lan ! Burdan sesleniyorum, ismi Haydar olan arkadaşlar, lütfen en yakın zamanda isimlerinizi değiştiriniz. Yobazlar Haydar ismini duyduklarında Haydar Dümen ve seks geldiği için olsa gerek, azabilirler.
Nefes: Hoooohhhhh ! Tayyip tamam sakin ol şaka yaptım. Tayyip dedim, gelme lan!
Nubile: Bu ne lan? Nubilenubilenubilenubilenubilenubile.
Sarışın: Şimdi anladım lan AKP'de neden sarışın tek bir insan evladı olmamasını. Parti içi nüfusu korumak lazım, siz de haklısınız tabi.
Geri kalan kelimeler de saçma da dil dökmekten yoruldum resmen. O değil de bu kelimeler memleketimdeki abaza nufusunu azaltacak mı zannediliyor acaba? Komplo teorisi kurmak gerekirse bence AKP polisten imamın ordusunu kurduğu gibi yurdum ergenlerinden de bir abazanlar ordusu kurmak niyetinde.
Yazıdan sonra da azmayın oğlum sakın. Sakin olun.
27 Nisan 2011 Çarşamba
25 Nisan 2011 Pazartesi
Beni Siz Delirttiniz
Biliyormusunuz olmayan okurlar bana arada bir geliyorlar. Aynı gün içerisinde melankolik, sinirli, mutlu olmayı kaldıramıyor benim beynim. Bir süre sonra kayış kopuyor yani. Ortalığa küfür ediyorum, insanların duyabileceği şekilde bağıra bağıra laf sokuyorum, sinirli sinirli yürüyüp insanlarla ters ters bakıyorum, ardından da kahkahayı patlatıyorum ben delirdiğimde. Insanlara katlanamaz oluyorum hatta.
Ama deliliğin de güzel tarafları yok değil. Beyin stres atıyor adeta. Düşünce yok, tasa yok, dert yok. Ödevlerim yetişecek mi? Hangi derslerden kalacağım? Okulu mu uzatıyorum? Napıcam lan ben? Bu sorulardan hiçbiri yok. Ne kadar güzel aslında değilmi? Nihahaahahah!
Ama ondan sonra sevgilim ve Cem Karaca deliliğimi mutluluğa çeviriyor resmen. Onlar olmasa deli deli dolaşırdım ben herhalde. İyi ki de varlar, ikisi de bir tane. Böyle işte olmayan okurlarım. Si yu leytır eligeytır.
Beni siz delirttiniz
Evet, evet, siz
Kırmızı ışıkta geçen şoförler ve boşverli türküler
Sahil yolundaki kazalar, denize düşen şu uçak
Beyaz camda hayvanlar ve reklamlar
Yeşilçam'da baldır bacak
Beni siz delirttiniz
Evet, evet siz delirttiniz beni
Uçaklar, rüşvetler ve mobilyalar ve ahlak üstüne nutuklar
Günden güne ufalan ekmekler, pasta yesin efendiler
Ama gaz tenekesiyle su kuyrukları
Ve bir başbuğun buyrukları, başbuğun buyrukları
Beni siz delirttiniz
Evet, evet siz delirttiniz beni
Hiç kuşkum yok bundan eminim
Darılmaca yok ben bir deliyim ama beni siz delirttiniz
Gelin siz de katılın siz de bize, bizde herkese yer var
Dostlarım hep Napolyon hepsi Sezar
Bol miktarda Hitler de çıkar
Ama deliliğin de güzel tarafları yok değil. Beyin stres atıyor adeta. Düşünce yok, tasa yok, dert yok. Ödevlerim yetişecek mi? Hangi derslerden kalacağım? Okulu mu uzatıyorum? Napıcam lan ben? Bu sorulardan hiçbiri yok. Ne kadar güzel aslında değilmi? Nihahaahahah!
Ama ondan sonra sevgilim ve Cem Karaca deliliğimi mutluluğa çeviriyor resmen. Onlar olmasa deli deli dolaşırdım ben herhalde. İyi ki de varlar, ikisi de bir tane. Böyle işte olmayan okurlarım. Si yu leytır eligeytır.
Beni siz delirttiniz
Evet, evet, siz
Kırmızı ışıkta geçen şoförler ve boşverli türküler
Sahil yolundaki kazalar, denize düşen şu uçak
Beyaz camda hayvanlar ve reklamlar
Yeşilçam'da baldır bacak
Beni siz delirttiniz
Evet, evet siz delirttiniz beni
Uçaklar, rüşvetler ve mobilyalar ve ahlak üstüne nutuklar
Günden güne ufalan ekmekler, pasta yesin efendiler
Ama gaz tenekesiyle su kuyrukları
Ve bir başbuğun buyrukları, başbuğun buyrukları
Beni siz delirttiniz
Evet, evet siz delirttiniz beni
Hiç kuşkum yok bundan eminim
Darılmaca yok ben bir deliyim ama beni siz delirttiniz
Gelin siz de katılın siz de bize, bizde herkese yer var
Dostlarım hep Napolyon hepsi Sezar
Bol miktarda Hitler de çıkar
21 Nisan 2011 Perşembe
Gece
Gece ne kadar garip bir zaman dilimi değilmi? Yoksa sadece bana mı öyle geliyor? Ben gecenin sessizliğinin ve yalnızlığının bambaşka bir duygu olduğunu düşünüyorum. Hatta gece olduğu zaman belki de bambaşka bir insana dönüşüyorum. Gece inanılmaz mantıklı gelen bir fikir, sabah çok mantıksız gelebiliyor mesela. Gecenin sadece kendime ait olduğunu düşündüğüm için oluyor bütün bunlar sanırım. Çünkü dünya gözümün önünde " Ben burdayım!" demiyor.
Hayalimde insanların benim istediğim gibi davrandığı bir dünya yaratıveriyorum sanki. Ben de değişiyorum tabiki bu dünya ile birlikte. Bir bakıyorum hiç olmadığım kadar cesur, hiç olmadığım kadar çalışkan veya romantik olabiliyorum. Kendimce yaptığım bestelerimi, yazdığım yazıları, şiirleri hep gece yazıyorum elimde olmadan. Veya kendimi tamamen sanata adamak istiyorum her şeyi bırakıp.
Oysa ki gün doğduğunda herşey tam tersinde dönüyor benim için. Herkes ve herşey renklenmeye başlıyor. Hayat başlıyor ve bir şekilde ayak uydurmam gerekiyor benim de. Bazen dirensem de elimde olmadan boyun eğiyorum düzene tekrardan. Bir meslek edinme, para kazanma, sorumluluk sahibi olma "gerekleri" güneşin ilk ışıkları ile birlikte yüzüme vuruyor adeta.
Sabah olduğu zaman da gece olduğum gibi olmak istiyorum ben aslında. O zamanki gibi cesur. En sevdiğim insanı alıp dünyayı dolaşmak, parayı sadece bir araç olarak kullanmak, hayatımı duygularımla yaşamak istiyorum.
Ama dedim ya gece olduğu gibi değil sabahlar.
Hayalimde insanların benim istediğim gibi davrandığı bir dünya yaratıveriyorum sanki. Ben de değişiyorum tabiki bu dünya ile birlikte. Bir bakıyorum hiç olmadığım kadar cesur, hiç olmadığım kadar çalışkan veya romantik olabiliyorum. Kendimce yaptığım bestelerimi, yazdığım yazıları, şiirleri hep gece yazıyorum elimde olmadan. Veya kendimi tamamen sanata adamak istiyorum her şeyi bırakıp.
Oysa ki gün doğduğunda herşey tam tersinde dönüyor benim için. Herkes ve herşey renklenmeye başlıyor. Hayat başlıyor ve bir şekilde ayak uydurmam gerekiyor benim de. Bazen dirensem de elimde olmadan boyun eğiyorum düzene tekrardan. Bir meslek edinme, para kazanma, sorumluluk sahibi olma "gerekleri" güneşin ilk ışıkları ile birlikte yüzüme vuruyor adeta.
Sabah olduğu zaman da gece olduğum gibi olmak istiyorum ben aslında. O zamanki gibi cesur. En sevdiğim insanı alıp dünyayı dolaşmak, parayı sadece bir araç olarak kullanmak, hayatımı duygularımla yaşamak istiyorum.
Ama dedim ya gece olduğu gibi değil sabahlar.
20 Nisan 2011 Çarşamba
En Birinci
Ilk blogum *ehem ehem*. Nasıl oluyor şimdi bu bidakka ? Heyecan yaptım biraz sanırım. Dur başlayacağım bidakka *nefes al nefes ver*.
Tamam. Satır başı yaptım ve başlıyorum. Neden bu blogu kurma gereği duydun Portakaldaki Allah Mucizesi? Neden? Blog yazmaya başlamalıyım diyordum bir süredir kendi kendime ama o zamana kadar ne bir blog takip etmişliğim vardı ne birşey. Bir gece( bu gece) bir baktım ki notepad'i açmış karalıyorum. Neden dedim böyle bir blog yapmıyorum ki?
İşin aslı, ben internette anonim olmayı çok seviyorum. Çünkü insanlar çevresi tarafından hiçbir yargıya maruz kalmaksızın içinden geçenleri başka birisiyle paylaşma olanağına sahip oluyor bu şekilde. İçimden gelenleri yazabileceğim bir yer olduğunu düşündüğüm ilk yer Twitter oldu. Ama bir süre sonra farkettim ki aklımdan geçenleri yazsaydım eğer bir çeşit deli olduğumu düşünebilirlerdi benim! Zaten Twitter ve Facebook denilen şeyler sosyal hayatımızın internet ortamına aktarılmış şekli değilmi? Hatta annem, Facebooktaki bazı iletilerim hakkında uyarmıştı birgün beni ( evet annemin bile Facebook hesabı var, kendisi 50 yaşında ). Demişti ki: "Oğlum, yazacaklarını öyle ortalık yere yazma. İnsanlar görüp seni yargılayabilir.". Ne doğru demişti annem aslında. Anne tamam bak ortalık yere yazmıyorum...yani kısmen.
Her neyse, kendimi tanıtayım biraz . 19 yaşındayım ve Türkiyede yaşıyorum. Aynı zamanda müzik ve sinema en büyük tutkularım. Bas gitar çalıyorum, büyük bir Pink Floyd ve Red Hot Chilli Peppers hayranıyım. En sevdiğim yönetmen Quentin Tarantino. Bunun sebebi de filmlerindeki müzik ve görüntünün uyumunun bence mükemmel olması. Bunların yanı sıra bilgisayarımda bolca oyun oynamayı severim ve Steamde indirimde olan bütün oyunları takip etme takıntım var sanıyorum. Son olarak Portal 2'yi aldım ve 75 lira bayıldım kendisine. Ancak henüz oynama fırsatım olmadı. Bütün bunların dışında günde en fazla 2 öğün yemek yiyebiliyorum, sigara içiyorum, alkol kullanıyorum ve çoğu zaman fast-food besleniyorum. Anlayacağınız 20-25 yıla aranızdan ayrılabilirim. Ayrıca 150 kilo falan da değilim, 80 kilo ve 1.88'im.
Şimdilik bukadar yeter sanıyorum. Dedim ya ilk blog yazım, acemiliklerimi maruz görmenizi umuyorum. Bu yazıyı okuyan her kimsen de sana da çok teşekkür ediyorum. Önümüzdeki günlerde, haftalarda yazmaya çalışacağım vakit buldukça. Ozaman kadar tüm olmayan okurlarım, kalın sağlıcakla.
Tamam. Satır başı yaptım ve başlıyorum. Neden bu blogu kurma gereği duydun Portakaldaki Allah Mucizesi? Neden? Blog yazmaya başlamalıyım diyordum bir süredir kendi kendime ama o zamana kadar ne bir blog takip etmişliğim vardı ne birşey. Bir gece( bu gece) bir baktım ki notepad'i açmış karalıyorum. Neden dedim böyle bir blog yapmıyorum ki?
İşin aslı, ben internette anonim olmayı çok seviyorum. Çünkü insanlar çevresi tarafından hiçbir yargıya maruz kalmaksızın içinden geçenleri başka birisiyle paylaşma olanağına sahip oluyor bu şekilde. İçimden gelenleri yazabileceğim bir yer olduğunu düşündüğüm ilk yer Twitter oldu. Ama bir süre sonra farkettim ki aklımdan geçenleri yazsaydım eğer bir çeşit deli olduğumu düşünebilirlerdi benim! Zaten Twitter ve Facebook denilen şeyler sosyal hayatımızın internet ortamına aktarılmış şekli değilmi? Hatta annem, Facebooktaki bazı iletilerim hakkında uyarmıştı birgün beni ( evet annemin bile Facebook hesabı var, kendisi 50 yaşında ). Demişti ki: "Oğlum, yazacaklarını öyle ortalık yere yazma. İnsanlar görüp seni yargılayabilir.". Ne doğru demişti annem aslında. Anne tamam bak ortalık yere yazmıyorum...yani kısmen.
Her neyse, kendimi tanıtayım biraz . 19 yaşındayım ve Türkiyede yaşıyorum. Aynı zamanda müzik ve sinema en büyük tutkularım. Bas gitar çalıyorum, büyük bir Pink Floyd ve Red Hot Chilli Peppers hayranıyım. En sevdiğim yönetmen Quentin Tarantino. Bunun sebebi de filmlerindeki müzik ve görüntünün uyumunun bence mükemmel olması. Bunların yanı sıra bilgisayarımda bolca oyun oynamayı severim ve Steamde indirimde olan bütün oyunları takip etme takıntım var sanıyorum. Son olarak Portal 2'yi aldım ve 75 lira bayıldım kendisine. Ancak henüz oynama fırsatım olmadı. Bütün bunların dışında günde en fazla 2 öğün yemek yiyebiliyorum, sigara içiyorum, alkol kullanıyorum ve çoğu zaman fast-food besleniyorum. Anlayacağınız 20-25 yıla aranızdan ayrılabilirim. Ayrıca 150 kilo falan da değilim, 80 kilo ve 1.88'im.
Şimdilik bukadar yeter sanıyorum. Dedim ya ilk blog yazım, acemiliklerimi maruz görmenizi umuyorum. Bu yazıyı okuyan her kimsen de sana da çok teşekkür ediyorum. Önümüzdeki günlerde, haftalarda yazmaya çalışacağım vakit buldukça. Ozaman kadar tüm olmayan okurlarım, kalın sağlıcakla.
Kaydol:
Yorumlar (Atom)